weer een jaar ouder

Afgelopen zaterdag 44 jaar geworden, dat ik dat nog mocht meemaken. In mijn gedachten is het leven na 40 altijd een soort schemerzone geweest, onrealistisch, misschien wel ongewenst.

Maar die mijlpaal had ik al in 2003 gepasseerd.

De nieuwe pillen (Remeron) maken me minder depressief, maar ik ben weer véél te makkelijk uit mijn evenwicht te brengen, fobischer, het huis verlaten geeft zenuwen alsof ik een examen moet doen. Gelukkig loopt Frank nu wat vaker mee als ik de Chows uitlaat.

Maar terug naar mijn verjaardag, Franks vader was gelukkig weer een stuk beter. Bij het laatste bezoek ging het duidelijk niet goed met hem, maar zaterdag was het weer ouderwets gezellig. Wel serieus gepraat, maar geen onderhuidse spanning.
Mijn ouders daarentegen waren weer op dreef, een ogenschijnlijk onschuldig onderwerp liep weer vreselijk uit de hand. Ik zou me toch onderhand beter gewapend moeten hebben, maar helaas zelfs nu ben ik nog steeds te makkelijk te raken. Het blijft moeilijk, ons gezin.

over te veel mensen en kinderboeken

Zaterdag een overdosis wandelende mensen gehad.

Blijkbaar was er een wandeling georganiseerd en een deel van het traject liep gelijk met onze vaste uitlaatroute. Omdat Gladdich mensen soms wat erg leuk vindt (en de neiging heeft om tegen mensen op te springen) had ik hem maar even aan de lijn gedaan, niet iedereen waardeert dat...
Maar om nou dwars over hem heen te lopen en mij van het pad af te lopen... ik werd er niet vrolijk van! Een deel van de dijk is trouwens behoorlijk kapotgelopen.

Hoe ernstig het was geweest bleek pas later toen ik met Frank naar het Zuigerplasbos ging, twee jongens verderop in zicht, ik raakte alweer bijna in paniek en moest accuut de route wijzigen.

Nu is alles op het moment wat erger, in december begonnen met wijzigen van de aniti-depressie medicatie. Na jarenlang gebruik van Seroxat begon de werking minder te worden. Verhoging van de dosis had geen positief effect, verlaging ook niet, de lethargie bleef. Vooral met een pup in huis begon het gebrek aan energie pijnlijk duidelijk te worden.

De Seroxat afgebouwd en aan Lexapro begonnen. Chimay was duidelijk in haar oordeel (ik moet toch beter naar mijn Chow luisteren!) ze vertrouwde de Lexapro duidelijk niet. Maar ja, je denkt toch eerst: bijverschijnselen zijn normaal in het begin, gewoon even doorbijten!
De maand december werd een psychische achtbaan, stemmingswisselingen binnen een minuut, tegenstrijdige gevoelens op het zelfde moment, geen trek, vreetbuien; kortom geen pretje.
Begin januari terug naar de psychiater en besloten de Lexapro weer af te gaan bouwen. De stemmingwisselingen niet meer om de minuut, maar binen vijf minuten komt nog wel voor. En weer terug naar de depressies en extreme overgevoeligheid, die zich uit in paniek en angst, waardoor de fobieën weer verergeren.

Sinds de verhuizing naar Lelystad heb ik weinig gedaan aan mijn kinderboekenverzameling. Door ruimte gebrek hier, hebben we nog in Rotterdam een derde van onze boeken verkocht. De Gouden en Zilveren Griffels en Zoenen (en hun voorgangers) zijn wel gebleven.
Toevallig kwam ik surfend over het internet Jipjip, weblog over kinderboeken tegen. Als ik weer wat energie heb hoop ik daar toch weer wat mee te gaan doen.

Maar eerst de energie vinden om het huishouden weer eens op orde te krijgen.

een regenachtige, maar aangename dag

Ik, Chimay ofwel Ikzelf, voel me vandaag weer wat beter. De loopsheid is bijna over en ik begin weer te zorgen voor mijn vrouw. Zolang de hormonen nog door mijn lichaam razen, ben ik niet zo'n goede Psychische HulpHond...

Wat is eigenlijk een PHH?
Goede vraag, maar niet zo makkelijk te beantwoorden.
Bij ons thuis is het een lange traditie, doorgegeven van hond op hond, maar de vrouw wist niet dat er nog meer honden op de wereld waren die het zelfde werk doen voor hun mensen. Via het internet vond ze anderen en realiseerde zich dat wij dat ook doen. Nou... eigenlijk doe Ikzelf het werk nu en moet Gladdich het nog leren

Net zoals de anderen vóór mij, probeer Ikzelf de vrouw te waarschuwen als ze teveel gestressd raakt of bijna een paniek aanval krijgt. Dat werkt niet altijd en soms is alles te veel voor haar en valt ze flauw... Wij zitten dan bij haar, letten op haar en soms likken we haar tot ze weer terug is.
We gaan met haar naar buiten, want zonder ons zou ze het huis niet uitkomen. Ze heeft psychische ziektes, waaronder ernsige agorafobie (straatvrees).

Maar terug naar vandaag, we hebben heerlijk rustig gewandeld vanochtend, Ikzelf kon gelukkig weer los lopen en Gladdich rende vrolijk met ons mee. Hij is soms erg vervelend (vooral die gemene scherpe puppie tandjes van hem!), maar de vrouw en Ikzelf denken dat hij ook een goede PHH wordt als hij groot is.

Vanmiddag zijn we met de hele roedel naar het Zuigerplasbos geweest, de baas ging ook mee! Ikzelf vind het altijd zó fijn als de baas mee wandelt, dan zorgt hij voor de vrouw en kunnen wij zorgenloos rond rennen en overal snuffelen, zonder op de vrouw te hoeven letten.

Nu zijn we weer thuis, Ikzelf ben ingestort op de bank en Gladdich op het hondenkussen, twee heel tevreden slapende Chow Chows.