Ari, de tuin en update over mijzelf

Afgelopen zaterdag is Ari alweer 2 jaar geworden!

Ari in de tuin op zijn verjaardag, niet helemaal vrolijk,
want de baas was de hele dag naar Rotterdam...

In de tuin bloeien de laatste "zwarte" tulpen

En de eerste pioenen bloeien!

Een akelei met lieveheersbeestje

Ik heb de afgelopen tijd niet veel geschreven, de TSH waarde was weer van slag, dus moest ik weer wat meer Thyrax gaan slikken. Ook de Efexor werkte niet goed meer, dus heb ik die afgebouwd. Even hoopte ik zonder antidepressivum verder te kunnen, maar de Depressie sloeg weer hard toe, dus ben ik nu weer aan de Seroxat. Dat geeft de eerste weken ook weer wat problemen, veel slapen en erg langzaam in alles, maar ik weet dat dit op den duur weer over gaat.
Dus als ik nog steeds wat stil ben de komende tijd, dan weten jullie waarom!

menselijke medische perikelen

We hebben een drukke week gehad en nog wat te gaan de komende weken.

Ik was al lange tijd erg vermoeid en werd steeds langzamer met alles, zeg maar slakkegang... Eerst dachten we dat ik weer last had van depressie, maar het verhogen van de dosis Efexor had geen resultaat.

Dus.. vorige week maandag toch maar een afspraak bij de huisarts gemaakt (had ik al gezegd dat ik het niet zo op dokters heb?), de volgende dag terug naar de huisartsenpost om bloed af te nemen (had ik als gezegd dat ik niet van naalden hou?) en de bloedtest gaf aan dat mijn schildklier, vermoedelijk al langere tijd, niet genoeg T4 (thyroxine, schildklierhormoon) aanmaakt. Gelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis (had ik al laten weten dat ik een hekel aan ziekenhuizen heb?). De hele middag daar gezeten, weer bloed afgenomen en veel vragen van de coassisitent van Interne geneeskunde beantwoord. Ook werd er een hartfilmpje gemaakt, dat blijkbaar ook niet helemaal goed was, maar helaas kreeg ik een paniekaanval voordat de de cardioloog had laten weten dat ik weg mocht. Dan maar weg zonder toestemming.

Morgen moet ik weer naar het ziekenhuis voor een echo van mijn hart. Dan op 1 februari naar de cardioloog, 4 februari weer bloed afnemen en de 11e naar de internist.

Inmiddels slik in Thyrax, synthetisch schildklierhormoon, en voel me af en aan goed en vreselijk beroerd, soms wisselt het om de paar minuten. De concentratie is ook niet geweldig, dit blogje is al 5 keer aangepast om het leesbaar te maken ;-)

meer informatie over schildklieraandoeningen schildklierstichting Nederland; de verschijnselen van hypothyreoidie komen gedeeltelijk overeen met depressie overzicht verschijnselen op Wikipedia

arbeidsongeschikt

Een diepe zucht van opluchting...
Afgelopen dinsdag kwam het verlossende telefoontje, na ruim vier maanden wachten, de komende vijf jaar behoud ik mijn uitkering.
De herkeuring in mei was vreselijk, maar dat is nu voorbij.
Kan ik me nu concentreren op Chimay en de puppies die binnenkort geboren zullen worden.

een teken van leven

Terug in het land van de levenden... de afgelopen maand is vreselijk geweest.

Op 8 mei ben ik herkeurd, de keuring was vreselijk, geen compassie, geen menselijkheid, alleen dat het volgens de wet nu eenmaal moet.
Gladdich deed z'n werk goed en probeerde me af te leiden, maar in een mum van tijd had ik (onbewust) mezelf opengekrabt en dissocieerde ook.

Ik wilde Frank eigenlijk niet meenemen, maar bij binnenkomst viel ik al flauw en toen werd hij toch gehaald (hij zat in de auto te wachten samen met Chimay).

De weken daarna heb ik veel in de tuin gedaan, snoeien en onkruid uitrukken is beter dat zelf-mutulatie :-( En er valt gelukkig nog veel te doen in de tuin. De laatste twee weken 4 groencontainers vol gekregen, die van onszelf, die van Ed en Henny, die van Jaqueline en die van onze nieuwe buurvrouw.

Inmiddels een brief van de keuringsarts gehad, met daarin veel beperkingen en nu wachten op de oproep of beslissing van de arbeidsdeskundige.

druk, druk, druk... voor mijn doen dan

Even nauwelijks tijd/energie gehad om wat te schrijven in ons blog.

Op 22 maart is Gladdich gecastreerd, wel wat jong, maar hij werd wel erg geregeerd door z'n hormonen. We verwachten dat Chimay ergens in april loops gaat worden en wilden absoluut geen "ongelukje" tussen die twee. Het blinde oog van Gladdich is een erfelijke afwijking (microphthalmia), dus hij mag zich niet voortplanten. Bovendien was Gladdich vreselijk tegen andere reuen, gelijk grommend er in vliegen, al vanaf het moment dat hij bij ons kwam wonen, dus we hoopten dat dit gedrag ook wat rustiger zou worden na castratie. En inderdaad, hij vliegt er niet gelijk meer in, maar als er naar hèm gegromd wordt pikt hij dat nog steeds niet.

Chimay besloot op 21 maart dat het tijd werd om te gaan spelen met Gladdich. Of het begin van de lente er mee te maken had, of het feit dat Gladdich eindelijk een klein stukje groter was als Chimay, ik weet het niet.
Maar sindsdien wordt er bijna dagelijks flink gespeeld in de achtertuin en is Chimay Gladdich vanalles aan het leren. Het is grappig om te zien hoe speeltechnieken van Nemo nog steeds voortleven.
Op 6 april heb ik er wat foto's van gemaakt: fotoalbum spelen in de tuin

Op dinsdag 27 maart naar mijn psychiater in Naaldwijk geweest. Dit keer ook voor Frank. Hij had wat gezocht op internet en kwam er achter dat er in de VS geëxpirimenteerd wordt met Ritalin voor ME/CVS patiënten. Ritalin is bekend als medicijn voor kinderen (en volwassenen) met ADHD, maar wordt ook gebruikt bij mensen met narcolepsie (slaapziekte). De huisarts was huiverig om het aan Frank voor te schrijven, maar gaf wel een doorverwijzing naar de psychiater en mijn psychiater was bereid om Frank te gelegenheid te geven om Ritalin uit te proberen. Hij doe het heel voorzichtig, Ritalin kan ook hartklachten als bijwerking geven en Frank heeft natuurlijk een historie met hartritmestoornissen...
Maar tot nu toe lijkt de 5 mg per dag, waarmee hij begonnen is, hem een klein beetje meer energie te geven.
Zelf had ik geprobeerd om de Remeron af te bouwen, maar dat ging niet goed, ik werd weer erg onevenwichtig, blijkbaar is de combinatie van Efexor en Remeron beter...

Op donderdag 29 maart kwam er een brief met vragenlijst voor mijn herkeuring, dat geeft ook weer de nodige spanning. Hier keurig vermeld dat ik, als ik opgeroepen word voor het spreekuur, een hond meeneem. Krijg ik een week later een brief dat "in overleg met de arts is besloten dat ik GEEN hond mee mag nemen", verder geen enkele motivering en ook geen oproep voor een bezoek... ik heb gelijk gebeld en zit nu te wachten tot ik terug gebeld wordt.

Op woensdag 4 april op bezoek geweest bij meneer en mevrouw Choudhuri in Noordwijk. Ze wonen in Berlijn, maar komen in het voorjaar vaak een week naar de kust. Zij hebben Xin-Feng's Angel, een rode langhaar Chow Chow uit ons eerste nest. Angels was weer erg blij om ons te zien, de laatste keer dat we hem gezien hadden was alweer twee jaar geleden. De zwarte langhaar op de foto is Georgy, die komt bij Kitty en Ben vandaan (of the Royal Club), net als Gladdich.
Nog meer foto's van ons bezoek in Noordwijk fotoalbum 4 april 2007.

Seroxat

De afgelopen weken waren relatief druk, maar ik was niet in de stemming om er over te schrijven.

Ik hoorde een week of twee geleden dat een vrouw hier uit de buurt zelfmoord gepleegd had. Ik kende haar, niet erg goed, maar we kwamen elkaar wel eens tegen bij het uitlaten van de honden. Zaten (of liepen) dan samen even te praten. Ik wist dat ze ook last van depressie had en ook Seroxat slikte.
Vandaag kwam ik haar partner tegen, hij wandelde met de honden, en hij bevestigde dat ze op 9 februari zelfmoord gepleegd had... Soms dringt nieuws langzaam door, sijpelt het. Ik miste haar al een tijdje, maar het eerste gerucht bereikte mij pas een maand later.

In december hadden we er een paar keer over gepraat. Dat de Seroxat niet meer werkte (en dat volgens haar therapeut niet mogelijk was), ze probeerde er mee te stoppen, maar dat lukte niet.
En gisteren zag ik dat ik in de engelse versie van mijn blog een reactie had gekregen van Bob uit Engeland. Bob schrijft in zijn blog over de bijwerkingen en problemen met Seroxat
Als je meer wilt lezen (in het engels): SEROXAT SUFFERERS - STAND UP AND BE COUNTED.

De gedachten gaan malen... is ze dood door de Seroxat?
Of zijn we zo geprogrammeerd dat er een "schuldige" moet zijn, hebben we het nodig, iemand of iets de schuld te geven?

herinneringen

De afgelopen week bezig geweest met het scannen van foto's. Ik was bezig om ook een foto album van Pandora's leven samen te stellen, maar het aantal digitale foto's van haar was niet groot. Bovendien had mijn vader zijn oude scanner meegebracht op mijn verjaardag en die is beter dan mijn oude exemplaar.

Nu heeft ook Pandora een uitgebreid plekje op onze website gekregen. Pandora was een rode korthaar Chow Chow, de overgrootmoeder van Chimay, ze werd geboren op 12 februari 1996.

De pagina over Pandora's leven heb ik herschreven en nu is er ook Pandora's foto album.

Bitterzoete herinneringen...

Gisteren weer in Naaldwijk geweest, de Remeron werkt wel, maar niet genoeg, dus nu ga ik er Effexor bij slikken. Het zal wel weer een tijdje duren voor ik weer de juiste balans gevonden heb.

weer een jaar ouder

Afgelopen zaterdag 44 jaar geworden, dat ik dat nog mocht meemaken. In mijn gedachten is het leven na 40 altijd een soort schemerzone geweest, onrealistisch, misschien wel ongewenst.

Maar die mijlpaal had ik al in 2003 gepasseerd.

De nieuwe pillen (Remeron) maken me minder depressief, maar ik ben weer véél te makkelijk uit mijn evenwicht te brengen, fobischer, het huis verlaten geeft zenuwen alsof ik een examen moet doen. Gelukkig loopt Frank nu wat vaker mee als ik de Chows uitlaat.

Maar terug naar mijn verjaardag, Franks vader was gelukkig weer een stuk beter. Bij het laatste bezoek ging het duidelijk niet goed met hem, maar zaterdag was het weer ouderwets gezellig. Wel serieus gepraat, maar geen onderhuidse spanning.
Mijn ouders daarentegen waren weer op dreef, een ogenschijnlijk onschuldig onderwerp liep weer vreselijk uit de hand. Ik zou me toch onderhand beter gewapend moeten hebben, maar helaas zelfs nu ben ik nog steeds te makkelijk te raken. Het blijft moeilijk, ons gezin.

Vooruitgang...?

Er lijkt vandaag een beetje vooruitgang in te zitten, het dal wat minder diep.
Zelfs Chimay, mijn barometer op dit gebied, lijkt er tevreden mee.
Alhoewel ik bij het inslapen erg veel onrust voelde, werd ik vanochtend wel wat sneller wakker en kwam ik ook iets sneller op gang.

Het weer was eindelijk ook wat beter, wel erg koud, maar helder en wat zon. Echt Chow-weer, Chimay en Gladdich hebben dan ook een groot deel van de dag in de tuin doorgebracht.

Vanmiddag weer eens de fiets gepakt en een stukje met Chimay gefietst, daar was ze heel blij mee. Alleen op stap met mij, zonder Gladdich, is tegenwoordig ook een uitzondering...
Even naar het sluisje, stukje fietspad, door het Hollandse Hout (het blijft een genoegen om al die mooie huizen en tuinen daar te bekijken!) en weer terug door het uitlaatgebied.


















de route; bekijk het kaartje op Google-Maps

We voelden ons alle twee prettig toen we weer thuiskwamen, Chimay en ik!

borderline

Vandaag de eerste dag met Remeron. Gisteravond voor het slapen gaan de eerste pil ingenomen. Geslapen als een roos. Werd alleen niet uit mezelf wakker toen Gladdich aangaf dat hij er uit moest. En lang nodig gehad om een beetje wakker te worden.
Groot pluspunt: ik kon eindelijk weer gewoon koffie drinken! De laatste weken werd ik daar misselijk van, vreselijk.
De Chows uitgelaten en daarna wat gesurfd op het internet. Via Remeron naar noradrenaline, serotonine, endorfine, automutulatie, borderline persoonlijkheidsstoornis, uiteindelijk bij een blog uitgekomen: livingontheborderline.

Tja borderline, dat was de diagnose alweer een hele tijd terug.
De afgelopen maand weer midden in de emotionele achtbaan doorgebracht en nu zo moe.

Gladdich als PHH

Vandaag heeft Gladdich z'n eerste taak als PHH (Psychische HulpHond) met glans volbracht en hij is nog maar 4 maanden oud!

Vanochtend stortte ik in, paniek, overstuur en kon alleen nog maar huilen. Frank kreeg me niet rustig, maar Gladdich wèl. Hij sprong op schoot, likte me en duwde z'n hele lichaam tegen me aan en ik begon automatisch te aaien. Binnen een paar minuten was ik weer een stuk rustiger.

We zijn trots op ons blauwe ventje.

zo moe...

Vandaag de dag ná een drukke dag... Het was erg gezellig met Selma en de Chows, maar de dag erna heb ik dan toch weer een terugslag en zo moe :-(

Alle ellende van het afbouwen van de medicijnen komt weer in volle vaart boven: misselijk, duizelig, overgevoelig voor geluid en beeld (kan zelfs niet naar de TV kijken), die vervelende electrisch-achtige schokjes door het hele lichaam (een beetje zoals het gevoel dat je soms hebt als je je elleboog stoot) en moe, maar ook niet in staat om te slapen.

Ik hoop dat morgen een betere dag is!

over te veel mensen en kinderboeken

Zaterdag een overdosis wandelende mensen gehad.

Blijkbaar was er een wandeling georganiseerd en een deel van het traject liep gelijk met onze vaste uitlaatroute. Omdat Gladdich mensen soms wat erg leuk vindt (en de neiging heeft om tegen mensen op te springen) had ik hem maar even aan de lijn gedaan, niet iedereen waardeert dat...
Maar om nou dwars over hem heen te lopen en mij van het pad af te lopen... ik werd er niet vrolijk van! Een deel van de dijk is trouwens behoorlijk kapotgelopen.

Hoe ernstig het was geweest bleek pas later toen ik met Frank naar het Zuigerplasbos ging, twee jongens verderop in zicht, ik raakte alweer bijna in paniek en moest accuut de route wijzigen.

Nu is alles op het moment wat erger, in december begonnen met wijzigen van de aniti-depressie medicatie. Na jarenlang gebruik van Seroxat begon de werking minder te worden. Verhoging van de dosis had geen positief effect, verlaging ook niet, de lethargie bleef. Vooral met een pup in huis begon het gebrek aan energie pijnlijk duidelijk te worden.

De Seroxat afgebouwd en aan Lexapro begonnen. Chimay was duidelijk in haar oordeel (ik moet toch beter naar mijn Chow luisteren!) ze vertrouwde de Lexapro duidelijk niet. Maar ja, je denkt toch eerst: bijverschijnselen zijn normaal in het begin, gewoon even doorbijten!
De maand december werd een psychische achtbaan, stemmingswisselingen binnen een minuut, tegenstrijdige gevoelens op het zelfde moment, geen trek, vreetbuien; kortom geen pretje.
Begin januari terug naar de psychiater en besloten de Lexapro weer af te gaan bouwen. De stemmingwisselingen niet meer om de minuut, maar binen vijf minuten komt nog wel voor. En weer terug naar de depressies en extreme overgevoeligheid, die zich uit in paniek en angst, waardoor de fobieën weer verergeren.

Sinds de verhuizing naar Lelystad heb ik weinig gedaan aan mijn kinderboekenverzameling. Door ruimte gebrek hier, hebben we nog in Rotterdam een derde van onze boeken verkocht. De Gouden en Zilveren Griffels en Zoenen (en hun voorgangers) zijn wel gebleven.
Toevallig kwam ik surfend over het internet Jipjip, weblog over kinderboeken tegen. Als ik weer wat energie heb hoop ik daar toch weer wat mee te gaan doen.

Maar eerst de energie vinden om het huishouden weer eens op orde te krijgen.